thuis

maantje-small

Toen ze ongeveer een week in haar nieuwe huis woonde stond ze voor dag en dauw op en begon ze opgelucht te schrijven. Het leek of eindelijk haar lust tot iets anders dan opruimen en het bouwen van een nest weer wakker was geworden. Ze wilde zo snel, dat haar vingers haar gedachten niet bij konden houden. Maar ze voelde ook dat dit slechts oppervlakkige onrust was. Die zomer had zich een rust in haar geworteld die ze niet eerder had gekend.

Ze had altijd gedacht dat ze met man en kinderen in een groot huis zou wonen, gevuld met dure spullen en omgeven door bomen, dieren en auto’s. In plaats daarvan had ze haar relatie verbroken en een kleine flat gekocht waar ze met haar twee kinderen precies in paste. De rijkdom zat hem niet in meters en in spullen, maar in de liefde die het appartement uitstraalde en het feit dat ze er alledrie zo vanzelfsprekend thuis waren. Voor het gebouw stond een grote wilg die het uitzicht vanaf alle ramen groen kleurde en haar huis was een plek waar mensen graag kwamen.

Ze had hard gewerkt en ze had genoeg meegemaakt, genoeg verdriet gezien en angsten het hoofd geboden. Oude contacten waren gaan schuren en rammelen. Relaties die bleven verdiepten zich en vriendschappen die ze uit het oog verloren was maar die hun waarde hadden, kwamen weer bovendrijven. Haar kinderen waren opgegroeid tot krachtige, gevoelige mensen, soms onuitstaanbaar, maar altijd voor rede vatbaar. Nu was het tijd om te oogsten; ze nam het zich voor en het werkte ook zo. En hoewel ze mogelijkheden genoeg zag en veel energie had, wilde ze niets liever dan in stilte genieten van wat al was.

De wereld had zich in een nieuw licht gedompeld, dieper, warmer; ze was er eindelijk op haar plek.

 
groot is de foto scherper

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Do the math: