associatie

leugens

Terwijl ik dit schrijf, wacht ik.

Ze hebben de wachtkamer oranje-achtig gemaakt.
Net als in het ziekenhuis van papa.
Dat staat vriendelijk en zonnig.

Ik wacht gewoon op de orthopeed, voor m’n rug en elleboog.
Toch voel ik m’n hart bonken.

Toen ik met papa zat te wachten, was het pas eng.
We zouden gaan horen hoe erg het was.
Erg, maar er is nog hoop, of erg, het allerergste.
Dat moment kan ik het beste omschrijven als niet te doen.
Maar we deden het.

Ik ben aan de beurt.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Do the math: