ruimte

noordwijk-small

Iets meer dan een jaar geleden zat ik bij mijn vriend de schrijver mijn hart uit te storten aan zijn keukentafel. Het ging over iemand anders en het was niet zo best. ‘We houden ons teveel bezig met het gedrag van anderen,’ onderbrak hij me. ‘We zouden ons beter op ons eigen gedrag kunnen richten. Daar hebben we het al druk genoeg mee.’
De we-vorm kan soms veel leed verzachten.

Ik nam zijn uitspraak mee en stopte het in het kastje met Wijsheden-waar-ik-wat-aan-heb.

(Moeilijk! Moeilijk!)

Vandaag las ik in de Volkskrant een recensie over een Portugese schrijfster, Clarice Lispector, een boeiende vrouw en iemand die veel te vertellen had. Net toen ik dacht dat de recensie niet positiever kon worden, las ik: ‘Fulltime op zichzelf gericht. Wellicht als gevolg van haar jeugd, waarin ze weinig bescherming kende.’ Fulltime op jezelf gericht, dat lijkt me nogal een taboe en ik voelde een beetje schaamte.

Op het strand zaten Rien en ik over de dingen te praten. Ik vertelde over de schrijfster en hoe de krant schreef dat ze fulltime met zichzelf bezig was, wat niet al te positief op me overkwam. En hoe ik sinds de dood van mijn vader mijn wereld zo klein heb gemaakt dat ik bijna al mijn vrije tijd besteed aan mijn jeugd, de relatie met papa en mijn verdriet.
‘Ach. Iedereen is uiteindelijk vooral met zichzelf bezig, denk ik,’ zei Rien. ‘Dat is toch ook prima?’

De zon begon te schijnen: het is allemaal prima en als het dat niet is, is het ook goed.

Thuis heb ik mijn kastje met Wijsheden leeggemaakt.
Ik weet niks.

 

 

Groot zie je het warme licht op de rug beter

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Do the math: