zwolle

image

We fietsten terug. Het werd al donker. Ik ging voorop.
Wat was het koud! Ik trapte hard door. Bij het stoplicht keek ik om.
Waar was Robert?

Ik wachtte. En wachtte. Terug naar de rotonde maar. Geen Robert. Wat nu? Geen telefoons, allebei op.
Het deed me denken aan Lelystad, veertig jaar geleden, toen ik mijn moeder kwijt was.
Geen paniek.

‘Muur!’ hoorde ik, ‘waar was je?! Ik was je kwijt! Ik was in paniek!’
‘Echt?! Was jíj in paniek?’
‘Natuurlijk! We hadden geen telefoon! Ik was je kwijt! Jij fietste toch achter mij?’
‘Haha! Wat denk je zelf?’
We lachten en vielen elkaar in de armen.

Het was nog een heel eind. Het was ijskoud. En we verdwaalden nog twee keer. We waren samen.

(Dát is pas happyexing.)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Do the math: