rituelen

rouwauto-small

Vandaag verhuisde mijn vader van een bed in de woonkamer naar het uitvaartcentrum.

De mannen van Dela tilden hem van het bed de kist in en ik mocht helpen. Ik schrijf dit met de toon van een kind; dat mag, want ik ben dat kind. Ik hield voorzichtig zijn hoofd vast en was bang dat ik het niet goed zou doen.
Maar het ging perfect.

Ik kuste zijn voorhoofd, dacht ‘Dit is de laatste keer dat ik je een kus geef’, zei ‘Dag papa’ zoals ik dat altijd zei en pakte mijn camera. Ik fotografeerde mijn zussen en mijn stiefmoeder bij de kist. We tilden de deksel erop en draaiden de schroeven erin. Ik fotografeerde de bloemen en de kist die de rouwauto ingeschoven werd. Ik fotografeerde het vlaggetje en de uitvaartondernemer die stemmig voor de auto uitliep.

Het is verschrikkelijk, en tegelijkertijd net zo vanzelfsprekend als de winter die de herfst aflost.

 

groot is de foto scherper

3 thoughts on “rituelen

  1. Kom ineens je bericht tegen Muriel. Je beschrijft het heel mooi. Ook heel herkenbaar omdat ik 4 weken geleden de schroeven draaide voor mijn moeder. Fijn om uit je woorden te voelen dat je van je vader houdt! Veel sterkte!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Do the math: