herinnering

open-small

Na het aanbellen gluurde ik door het raam. Ik zag hoe papa opstond op voor me open te doen.
Zo te zien: de laatste keer.

Ik pakte mijn camera. Ik had de tijd, maar aan rust ontbrak het me. De lens heeft scherpgesteld op de olifant, maar ik zie papa’s hand.

Eenmaal binnen zag ik hem haperen. Tegen mij, verontwaardigd, ik zag de leraar: ‘Nu is mijn dochter er en nu ben ik moe!’

Zijn aandachtsboog telt een paar minuten, hooguit.
Het leven kort, hooguit.

groot is de foto scherper

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Do the math: