acceptatie

somberte-small

Ik zie ze worstelen, talentvolle, mooie mensen. Een liet zich vorige week opnemen, las ik in een bericht. Ik dacht: wat was het ook weer, die allesomvattende somberte? Ze staat boven intelligentie, creativiteit, kracht en liefde. Of beter, ze besmeurt al het mooie als een olievlek. Hoe is het ook weer om depressief te zijn? Het bericht deed me huilen: ik wist het niet, maar ik voelde het wel.

Depressie is een monster dat je grijpt als je het niet verwacht, omdat je alles aankunt, dus ook deze pijn van dit afscheid, toch?
Ze is als een bevalling: eenmaal achter de rug binnen een zucht vergeten. Tot je jezelf er ineens weer middenin ziet, doodop, verdrietig, teruggetrokken; twijfelend aan de anderen, twijfelend aan jezelf.

Het is niet de taboe die maakt dat je je terugtrekt.
Er zijn geen taboes.
Het is de paniek dat het dus niet te overwinnen is.
Dat het hopeloos is.
Dat je hopeloos bent.

Het is een monster dat iedere keer andere verschijningsvorm kiest, zodat je er nooit op voorbereid bent. Maar de herkenning is er gelukkig steeds sneller. Kom maar hier, somberte, mij krijg je er niet meer onder. Je maakt me tot wie ik ben – de moeder waar de kinderen zich veilig bij voelen, de vriendin die aandacht heeft, de fotografe die niet alleen het licht, maar ook de schaduw vangt.

Ook somberte heeft haar vijand.

  klik op foto om hem groot te zien

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Do the math: